Een kadootje, dat ben ik! "Dat wisten wij al wat langer Barney" zullen sommigen nu denken. Nee, het is echt.

En niet zomaar een kado. Ik ben het huwelijkskado. Van Inge aan Arnold.

Is dat nog eens romantisch.

Op hun huwelijksdag lag ik nog in mijn nest, bij mamma Noway. Ik was pas zo'n vijf weken oud. Maar in gedachten was ik er helemaal bij. Het is een prachtige, zonnige dag geworden.

De hele dag scheen de zon op mijn toekomstige maatjes. De trouwdienst was in Stompe Toren, net even buiten Spaarndam. Daar zagen ze elkaar voor het eerst, nou ja die dag.

Met koetsen, getrokken door prachtige Friese paarden, zijn ze verder gegaan naar landgoed Beeckestijn. Dat werd een hele mooie, zonnige receptie.

Om aan het eind van de middag met de koetsen te arriveren op het landgoed Duin & Kruidberg in Santpoort. De foto's voor het trouwboek werden hier geschoten. De grande finale was een subliem diner (hoe vind je m'n Frans?).

De dag erop zijn ze naar zuidelijk Afrika gevlogen. Met een trein van meer dan 50 jaar oud, de Shongololo (Southern Cross), zijn ze door wel zes landen getsjoekt, als een soort cruise over land. Intens veel gedaan en gezien: safari's, steden, de prachtige mensen en cultuur. En natuurlijk alle prachtige dieren in het wild.

Als ik wat groter ben mag ik met ze mee naar al die mooie locaties (behalve naar die lieve leeuwtjes in Afrika, snik) om alles in het echt te zien. En ik heb al gehoord dat overal veel water is. Joepie....

Jullie hebben het al begrepen, ik ben niet het huwelijkskado. Twee jaar daarna gingen mijn blauwe puppenoogjes pas open. Als ik al een kadootje ben is dat op het conto van Barney te schrijven. Die heeft de harten en gedachtes van Inge & Arnold helemaal Flatcoat gekleurd. Ja, voorbeeldig typje die Barney. Met z’n drieën al helemaal leuk, dan met z’n vieren nog leuker, dat hadden ze zo bedacht. Tijdens wandelingen zagen ze wel vaker twee Flatjes samen, een heerlijk, speels schouwspel.

Barney’s vader heeft geholpen door voor een nestje te zorgen. Dus kwamen ze naar Drenthe met de hoop dat ik voor hen zou kiezen. Even de hond uit de boom gekeken, prima stel. Tussen alle pups viel ik direct op. Flink aanwezig, niet moe te krijgen en steeds in voor een dolletje. Van mijn kant liet ik direct zien wat ik allemaal in huis had, geen misverstanden.

Al na korte tijd thuis in Amsterdam is de conclusie getrokken: waar Barney een kadootje is, dan heb je het bij mij over het portret.

En ze blijven het leuk vinden!

Speelmaatje Inge heeft al jaren haar leven gedeeld met lieve dieren. Met twee verre familieleden van mij, Duitse herders. En een hele lieve schimmel, Briset. Die was groot joh.

En de laatste jaren heeft ze het maar steeds over haar beertje. Daar wil ik het fijne nog eens van weten.

Zo'n acht jaar geleden heeft Inge haar eerste Flatcoat ontmoet. Dat vond ze natuurlijk meteen super.

De laatste jaren is golfen haar grootste hobby. Dat lijkt mij ook heel spannend, al die mooie golfballen die ik dan kan appor-teren. Geweldig.

Arnold heeft mij al ingefluisterd dat Inge heerlijk, creatief kan koken. Zitten wij goed.

Speelmaatje Arnold heeft zijn leventje ook gedeeld met lieve dieren. Katten kwamen daarin het meest voor. Wel vier.

Als binkie reed hij pony en paard. En al van jongs af aan was hij heel veel samen met honden. Familie had toen een hondentrimsalon en een kennel. Dus heel veel oppashonden die hij ook buiten hun vakanties vaak opzocht om lekker uit te laten.

20 jaar terug leerde hij Sam kennen. Een Flatcoat, liefde voor het leven!

Uren-, dagenlang lieten ze elkaar uit.

Vooral in het Haarlemmermeerse Bos. Daar is het fijn samen zwemmen.

Komen wij dus ook nog wel?!