Een keer per jaar een clubdag vonden we wat schamel. Op zo’n familiereünie kom je tijd te kort om goed bij te praten. Maar in de wandelgangen hadden we gehoord dat er wel meer clubdagen zijn. Helemaal aan ons besteed. Maar wanneer en waar dan? Goeie vraag, geen goed antwoord. Dus zijn we de wijde wereld van de Flatcoats gaan ontdekken.
niet nodig.
Daar gingen we dan. Echt veel heb je
Vervoer: goed geregeld! Lopend en zwemmend kom je overal! Een warm nest: genoeg familie. En een nachtje onder de volle maan, dat zit al hééél lang in het bloed! Wereldwijd hadden we al veel vrienden gemaakt, via My Dogspace & Hyges.
Eten? Wat de bak schaft, nooit problemen. Stoer hadden we wat extra prikken van onze dierenarts in ontvangst genomen. Paspoort nog helemaal in orde. Klaar? Ja! Daar gaan de globetrotters.
Het eerste stukje, Europa,
was één groot feest.
Zoveel clubdagen en mucho
gezellig. En dan die super
after-partys op verlaten strandjes of in echte oerbossen.
Al die accenten zeg. Wij ons netjes voorstellen als Flatcoated Retrievers. Zegt Stephanie in Monaco dat ze een “rapporteur à poil plat” is. Carmen aan de Costa Flatta heet dan een “cobrador de pelo liso”. Met Jari uit Finland hebben we een hele midzomernacht geoefend, haha. Daar komt ie “sileäkarvainen noutaja”.
Na een verkwikkende douche onder de Niagara Falls gingen we door naar Alberta. We mochten ons doel, clubdagen, immers niet vergeten. Deze keer was het in Banff, diep in de Rocky Mountains. De specials waren echt blits. Roetsjen van de gletsjer en heel speciaal: armpje drukken met grizzly beren, wow.
Wat een gastvrij land en wat een warmte. Met een weemoedige staart verder getrokken. Nog veel meer roots! Wolven. Die hadden de prachtigste verhalen, wat zijn ze lief. En van zover terug. Af en toe gingen ze eh, inkopen…, doen. Dan mochten wij op de welpen passen. Heerlijke sodemieters.
We hadden het gevoel van thuiskomen. Volgens de geleerden komen onze echte verre voorouders uit Canada. De Lesser Newfoundland & St. John’s Bay Retriever. Dus hadden we besloten daar aan wal te komen, in Newfoundland. Nou en of hier wat te retrieven is zeg. Alleen, waar breng je het heen? Zo’n groot land, zo weinig huizen.
Weken vol van puur natuur. Elanden zijn vaak wat narrig maar wij kregen ze wel aan het spelen. Intens genoten van de walvissen, zo hoog springen wij het water niet uit! Even dachten we een paar stevige Flats te zien maar het waren zwarte beren. Samen de heerlijkste honing ooit gegeten. Nog wel geprobeerd op z’n beers in een boom te klimmen maar ja, je moet niet alles willen kunnen.
Gelijke inte-
Stars & Stripes. Stripes 1st. Het zijn Flat-coats. Daar zijn ze flink stipt in zeg. Stars, nou daar hebben we stevig wat over te vertellen. Onze pa, Bowie, is in de USA kampioen geworden. Dat hebben we geweten! Overal erkenning omdat wij de “sons of” zijn. Dat is best even leuk. Overal op de foto & interviews. Pootje zetten in de “Paws of Fame”. Verleidelijk aanbod om voor lokale aanwas te zorgen.
resses? “Well”
waar de Yanks
ons flink in overtreffen is de liefde voor “ball games”. Daar weten ze alles van. Maar ze vinden het nog leuker om te doen. Bingo! “I mean, let’s play ball”. Wij wisten dan wel weer beter hoe met een harde voetbal om te gaan. Klemmen tussen de voorpoten is “the trick”.
Maar we
wilden toch
op eigen
benen staan.
Dus de hulp
ingeroepen van twee beste vrienden. De zonnebril en vooral: Greyhound. Wat een vriend is dat! Bracht ons zonder morren en incognito langs alle clubs. Week in, week uit.
De clubdag was helemaal op z’n
Australisch. Relaxed, no worries.
Na het serieus betere zwemwerk waren we op continent drie geland. Maar ja, toen waren we in het noorden van Australië. En de clubdag was toch echt in het zuiden. We hadden weer eens mazzel. Een knusse groep dingo’s wilde ons graag gidsen. Of zij even de mooiste plekjes wisten.
Ze hadden een “egg and spoon
race”. En wie het eerst “down
under” was. Sheila en Spanker
deden dat het best. M’n maatje
chat nog steeds met haar. En
boven zijn slaapplek hangt haar
foto, lief hé.
Maar door naar Nieuw Zeeland. Want we zouden wel voor donker thuis zijn. Onze bek hing constant open. Wat een natuur zeg. Geen wonder dat onze flatvrienden daar continu gelukkig zijn. Met de Maori’s hebben we onze Haka verbeterd. "Tenei te tangata puhuruhuru nana nei i tiki mai whakawhiti te ra". En doppie doppie was voor hen niks nieuws.
Laatste stuk
hebben we onophoudelijk de
slappe lach gehad. We mochten in
de buidel bij rode reuzenkangaroos.
Holy, wat gaat zo’n sprong ver.
Wel 2 meter. Cheers mate.
Hallo globetrotters, niet een paar continentjes vergeten? Ben je mal, we zijn echt overal geweest. Als we nou toch wat gemist hebben of als er een nieuwe club is ontstaan wil je het ons dan ajb laten weten
